Music is reflection of self #18

به دلیل مسائل امنیتی (!) تا اطلاع ثانوی این وبلاگ تعطیل است. وقتی وبلاگ دیگری زدم خبر می دهم:)...

فکر هایم جمع نمی شوند. دست هایم می لرزند و حالت تهوع امانم نمی دهد. هر دو ثانیه یک بار احساس می کنم دستی آهنین قلبم را چنان می فشارد که الان است که بترکد. نفسم بالا نمی آید و دلم می خواهد مانیتور لپ تاپ را از جایش بکنم. ای کاش هیچ وقت اسم Honey Boo Boo را نمی شنیدم. ای کاش Ellen هیچ وقت از مهمانش نمی پرسید که Guilty Pleasureاش چیست. و ای کاش او هیچ وقت جواب نمی داد تماشای Honey Boo Boo. ای کاش هیچ وقت این کلمه را گوگل نمی کردم و ای کاش هیچ وقت به Toddlers And Tiaras نمی رسیدم. ای کاش دختران کوچکی که معصومیتشان را دزدیده بودند نمی دیدم و ای کاش لااقل دزدِ معصومیتشان پدر و مادر هایشان نبودند....

همین الان 120 درصد مطمئن شدم که از آدم هایی که به هیچ چیزی اعتقاد ندارند خیلی می ترسم....

دوم دبستان که بودم فهمیدم عنکبوتها هشت تا پا دارن و سوسکها شیش تا. کل دایرةالمعارف رو خوندم و اسم هرچی عنکبوت بود برای خودم یادداشت کردم. خوابیدم و شب خواب دیدم که همهی مردم جهان شدن سوسک. فروشندههای لباسفروشیِ نزدیک خونهمون، همه، سوسکهای رنگارنگی شده بودن که دم اتاق پرویی که توش بودم صف کشیده بودن و با زبون سوسکی میخواستن برام سایزهای دیگه بیارن. یهو شروع کردم به دویدن. تا اون جایی که جون داشتم دویدم و یهو دیدم تو خونه هستم. یه لحظه احساس امنیت کردم و آهی از سر آسودگی کشیدم. تا این که به دیوار نگاه کردم. به دیواری که روش عکسبرگردون...

حالم از شیش ماه اول سال به هم می خوره. پاییز میمیری اگه زودتر بیای؟...

تو زندگی اسپایدرمن باش. مریجین بودن به هیچ دردی نمیخوره....